Korzystając z witryny bez zmiany ustawień przeglądarki wyrażasz zgodę na użycie plików cookies, zobacz Polityka Cookies.
W każdej chwili możesz swobodnie zmienić ustawienia przeglądarki decydujące o ich zapisywaniu. Nie pokazuj więcej tego komunikatu.

Assign modules on offcanvas module position to make them visible in the sidebar.

Our school

Joomla Monster Education Template

Terapia integracji i przekształcania odruchów okresu niemowlęcego i wczesnodziecięcego
Czym są ODRUCHY, którymi zajmujemy się w terapii?

 

Odruchy to określone, nieświadome, NIEZALEŻNE OD WOLI dziecka reakcje organizmu, które pojawiają się na kolejnych etapach rozwojowych w odpowiedzi na pewne BODŹCE.

OBECNOŚĆ odruchów jest NIEZBĘDNA dla przetrwania, urodzenia się (np. reakcja na zagrożenie, odruch ssania) i prawidłowego ROZWOJU dziecka.

OBECNOŚĆ aktywnych ODRUCHÓW poza okresem, gdy są one konieczne dla spełnienia swojej roli świadczy o NIEDOJRZAŁOŚCI NEUROROZWOJOWEJ i prowadzi zazwyczaj do szeregu zaburzeń i trudności w zakresie rozwoju sensorycznego, motorycznego, poznawczego, emocjonalnego, społecznego.

Niektóre z odruchów (pierwotne/prymitywne) rozwijają się już podczas życia płodowego, występują tuż po urodzeniu i stopniowo integrują się z działaniem całego systemu nerwowego - zostają poddane kontroli wyższych ośrodków mózgowych. Inne - odruchy posturalne - pojawiają się już po urodzeniu i stanowią bardziej dojrzałe wzorce reakcji, zastępujące stopniowo odruchy pierwotne.

Odruchy posturalne wspierają u dziecka kontrolę równowagi, postawy i ruchu.

Działania odruchowe mają za zadanie stopniowe rozwijanie i budowanie sieci kolejnych połączeń neuronalnych,
tworzenie coraz dojrzalszego układu nerwowego, który pozwala na zgodną współpracę mózgu i ciała, tworząc porozumiewający się system reakcji, zachowań i ekspresji.
Zdarza się także, że odruchy zostaną prawidłowo zintegrowane w trakcie rozwoju, jednak w pewnym momencie życia pojawia się zdarzenie silnie stresujące lub traumatyczne, które sprawia, że odruchy ponownie "odżywają". Czasem mogą równocześnie pojawić się silne reakcje lękowe, nerwicowe, fobie, zachowania obsesyjno-kompulsywne, tiki nerwowe itp..

Trudności i problemy

Przykładowe trudności pojawiające się w zachowaniu i procesie uczenia się dziecka,
współistniejące z obecnością przetrwałych w różnym stopniu odruchów:

Trudności w uczeniu się:

  • Trudności w nauce czytania, pisania, w wyrażaniu myśli na piśmie
  • Trudności z koncentracją
  • Brzydki charakter pisma
  • Nieprawidłowa postawa ciała, tendencja do podpierania głowy w czasie siedzenia przy stole czy przy biurku
  • Zaburzenia pamięci

Problemy emocjonalne i z zachowaniem:

  • Duża labilność emocjonalna - częste i nagłe zmiany nastroju
  • Trudność z podejmowaniem decyzji
  • Trudność z przyjmowaniem krytyki
  • Poczucie własnej małej wartości, obniżona samoocena
  • Słabe umiejętności organizacyjne
  • Niepewność, nieśmiałość
  • Ciągłe uczucie niepokoju
  • Lęki, fobie
  • Nadruchliwość psychoruchowa
  • Agresja
  • Moczenie nocne

Problemy sensoryczno-motoryczne:

  • Choroba lokomocyjna
  • Nadwrażliwość sensoryczna (dotyk, wzrok, słuch, układ przedsionkowy)
  • Zaburzenia równowagi i koordynacji ruchowej
  • Obniżona odporność na choroby i alergie
  • Homolateralne (jednostronne) ruchy zamiast skrzyżowanych w trakcie na przykład chodzenia, biegania
  • Niechęć do ćwiczeń sportowych, zajęć W-F, itp.
  • Zaburzenia wzrokowo-motoryczne: trudności w spostrzeganiu, trudności związane z poruszaniem się w przestrzeni (słabe poczucie ciała)
  • Słabe poczucie czasu
  • Tendencja do chodzenia na palcach.
  • Obniżone lub podwyższone napięcie mięśni (sztywność ruchów)
  • Słaba koordynacja ruchów oczu i ręki
  • Trudności z dopasowaniem ostrości wzroku (dziecko ma problemy z przeniesieniem wzroku z zeszytu na tablicę)
  • Powolność w zadaniach wymagających przepisywania
  • Trudności z artykulacją i mową
  • Mała sprawność manualna
  • Wysuwanie języka podczas wykonywania czynności manualnych np. pisania lub rysowania

DIAGNOZA I TERAPIA

Pierwszy krok to określenie obecności i poziomu zintegrowania poszczególnych odruchów przy pomocy prób testowych, obserwacji i wywiadu.

Następnie, terapeuta ustala odpowiedni dla dziecka zestaw ćwiczeń ruchowych, które wykonywane są podczas regularnych spotkań z terapeutą w ośrodku oraz z rodzicami w domu.

Bardzo ważna jest systematyczność w wykonywaniu ćwiczeń - stanowi podstawę efektywności programu terapeutycznego.

Czasem skutki pracy terapeutycznej zauważalne są dość szybko, czasem później, zależy to od stopnia nasilenia problemu.

Back to top