NDT BOBATH

Metoda NDT Bobath

Metoda NDT Bobath to neurorozwojowa metoda usprawniania ruchowego opracowana przez małżeństwo Bobathów w latach 40tych XX wieku, obecnie stosowana przez fizjoterapeutów, terapeutów zajęciowych i logopedów na całym świecie.

Celem usprawniania metodą NDT jest umożliwienie pacjentowi wszechstronnego i możliwie jak najbardziej prawidłowego rozwoju i co za tym idzie uzyskania jak największej samodzielności w życiu codziennym przy jednoczesnym wykorzystaniu wszystkich możliwości funkcjonalnych pacjenta.

Metoda z powodzeniem stosowana jest u pacjentów z zaburzeniami ruchowymi w różnym wieku. Szczególnie przydatna jest w terapii niemowląt i małych dzieci. Wynika to z możliwości włączenia elementów terapii w zabiegi pielęgnacyjne i codzienną opiekę, nie zaburzając przy tym rozkładu dnia dziecka.

Metoda NDT Bobath stworzona została z myślą o pacjentach z uszkodzeniem ośrodkowego układu nerwowego. Obecnie stosowana jest w pediatrii w przypadku wszystkich pacjentów z zaburzeniami ruchu i postawy w tym u dzieci i niemowląt z:

  • zaburzonym napięciem mięśniowym,

  • asymetrią,

  • opóźnieniem psychoruchowym,

  • kręczem szyi,

  • wadami wrodzonymi stopy,

  • wadami postawy,

  • okołoporodowym uszkodzeniem splotu ramiennego,

  • ryzykiem rozwoju mózgowego porażenia dziecięcego lub rozpoznanym mózgowym porażeniem dziecięcym,

  • wadami wrodzonymi (artrogrypozą, przepukliną oponowo-rdzeniową itp.),

  • zespołami genetycznymi,

  • chorobami zanikowymi mięśni.

Koncepcja NDT Bobath zakłada przede wszystkim:

  • normalizację napięcia mięśniowego,

  • wyzwalanie ruchów i kontrolowanie ich przebiegu specyficznymi wspomaganiami z punktów kluczowych,

  • utrzymanie pełnej ruchomości w stawach,

  • wyrabianie kontroli postawy i ruchów,

  • wykorzystanie zdobytych umiejętności ruchowych w codziennych czynnościach.

Koncepcja NDT Bobath jest stale modyfikowana i doskonalona na podstawie doświadczeń terapeutów i nowych doniesień ze świata nauki.